Vliegervaringen met de Summit XC2, LTF/EN –C

Door Folkert Datema

Eind April heb ik via Joost de eerste XC2 in Nederland ontvangen, en tijdens stabiel weer een paar korte testvluchtjes ermee aan de lier gemaakt. Al waren de vluchtjes kort, wat meteen duidelijk naar voren kwam, is dat het scherm erg makkelijk te hanteren is op de grond en in de lucht heel vlot kan draaien. Ik weeg 78 kg en vlieg de XC2 maat "M - 85 - 100kg" met een Kortel Kamasutra 2 podharnas, en kom op ongeveer 107 kg totaal vlieggewicht.

Zoals altijd is de kwaliteit van de producten van UP top; netjes genaaid, degelijk materiaal, dunne risers en een afwijkende kleur voor de stabilo lijn. Het is een semi-drielijner met slechts een paar vertakkingen van de c's naar de d's. Dit geeft onder andere een rustige reactie in de pitch, terwijl het aan de andere kant toch een lekker dynamisch scherm blijft.....De bovenste gallerijlijnen zijn zonder mantel, en de "A" risers zijn gesplitst voor oren, en om beter op te zetten bij meer wind (geen horse shoe-neiging). Het scherm heeft net als de Trango XC, tips die naar achteren wijzen (minder kans op cravattes) en een strimmer wire in de strakke leading edge. Verder heeft het scherm strips in de trailing edge (homogenere trailing edge = minder afbreken van de luchtstroom bij remgebruik) en oogjes waar de remlijnen doorheen lopen voor efficiënter remgedrag (komvorming).

De trimsnelheid ligt behoorlijk hoog en de speedbar is redelijk licht in gebruik en levert indrukwekkende prestaties, zowel in extra snelheid als in glijgetal. Als je hem half intrapt, is er nauwelijks sprake van verlies in glijhoek.

Met nog maar één extra vluchtje in Nederland ben ik in juni naar de Nordic Open in Portugal in de Serra de Esterela vertrokken: helemaal niet ideaal met zo weinig uren op de teller en ik had me al ingesteld op een dag of drie wennen, voordat ik überhaupt een beetje leuk kon meevliegen in het competitiecircus.

Het vlieggebied bij het plaatsje Manteigas is prachtig. Het omvat de hoogste berg van Portugal en Manteigas zelf ligt in een oude gletsjervallei, met op de bovenrand meerdere skigebieden. Om dit berggebied heen ligt heuvelachtig vlakland en er worden regelmatig pittige afstanden gevlogen van de startplekken Azinha en Vale de Amoreia. De Nordic open is een relaxte competitie, de Portgugezen zijn allervriendelijkst en het eten in die buurt is geweldig. De condities voor het vliegen zijn ronduit stevig te noemen, maar gelukkig ook erg voorspelbaar. wysiwyg :)

Op de eerste dag vloog m’n vliegmaat na de start meteen in een bel van 10 m/s! En behalve die hoge stijgwaarden, waren de bellen ook niet erg rustig te noemen in Portugal….. Voor mij erg wennen dus, en dat lag niet aan het scherm, maar helemaal aan mezelf, met gewoon veel te weinig uren om zelfverzekerd te kunnen vliegen in bokkige condities. Het eerste halfuur had ik door lomp vlieggedrag al een paar flinke klappers om m’n oren gehad, maar die bleken uiteindelijk non-events.

De eerste taak (pre-competitie trainingsdag) was over vier keerpunten. Het eerste keerpunt lag aan het eind van een valleitje waar ook een zijvallei op aansloot, met kale rotsen bakkend in de zon. Ik vermoedde al dat het een ruig plekje zou zijn, maar omdat ik niet superhoog zat, was het de enig aangewezen plek om goed hoogte te kunnen winnen… Goed, heel erg ruig dus, en heel erg hard omhoog (+9,6) en helaas niet met een grote homogene bel maar met losse kanonkogelbellen naast elkaar en door elkaar heen. En ja, daar raakte ik dus 3/4 van m'n scherm kwijt..... Gelukkig kwam ook de siv training automatisch in werking en kostte het heel weinig moeite om XC2 bij me te houden, een duik van de open kant en een snelle opening (bam) van de ingeklapte zijde bracht het scherm binnen een paar seconden weer terug naar de situatie ervoor: netjes vliegend.

Vóór de grote klapper was ik wat gespannen bezig de boel bij me te houden, maar nadat ik die forse klap om m'n oren kreeg en merkte dat het scherm zo duidelijk en goed handelbaar reageerde op dit soort spannende situaties, was de meeste stress al verdwenen, en kon ik relaxter gaan vliegen. Ik heb door de week nog maar één keer een dingetje gehad omdat ik handmatig een waypoint moest verzetten en dus even met de tokkels in één hand moest vliegen, toen m'n scherm een flinke douw van de aanwezige thermiek/turbulentie en naar voren schoor, maar ook dit was eenvoudig te corrigeren.... Hetzelfde fenomeen had een Deense piloot meegemaakt die even z'n rits van z'n jasje moest dichtmaken en dat resulteerde meteen in een flinke achtbaanrit, en een verdere vlucht met een half open jas! Dit was echt geen plek om "hands off" te kunnen vliegen dus.

Tijdens de derde taak heb ik een deel ervan afgelegd met een paar Ozone Mantra M4's, en die waren prima bij te houden. De XC2 is een iets minder snel maar in hoogteverlies maakte het niets uit. Verder heb ik nog oren getest: makkelijk, stabiel en effectief, en ook de stijlspiraal gaat lekker vlot.

Al met al was ik vanaf halverwege de week helemaal thuis onder m'n vleugel, en de vertraging lag alleen aan mezelf vanwege een te kort aan vlieguren ermee: Nu, dat je geen valse veiligheid communiceert, maar eerder geruststeld omdat hij zo duidelijk is zonder de onnodige onrust. Verder heeft de vleugel een vlotte trimsnelheid, een hele goede glijhoek, is lekker dynamisch voor de mensen die van gooi en smijtwerk houden en erg veilig voor een "EN C".

Dit is m'n scherm voor de komende jaren, met na iedere landing een grote grijns op m'n bakkes!!

 klik hier voor meer informatie over de UP Summit XC2

Klik hier voor het XCMAG Report

VLIEG-CV

Vliegervaring, 14 jaar

Brevet 3 berg en lier

Tandemaantekening

Soar regelmatig

Sinds 2 jaar af en toe deelname aan wedstrijden

Voorgaande schermen, ondermeer de Summit 3, Summit XC