• Ervaring piloot: 12 jaar
• Brevet: 3 berg / lier + tandem
• Vlieguren per jaar: ca. 20
• Doel: prestatie gericht maar moet vooral leuk zijn, sinds 2 á 3 jaar enkele wedstrijden gedaan.
• vorige scherm: UP Summit 3

Ik heb een week geleden toch de knoop doorgehakt, de twijfel tussen een 2-3 (trango 3 of avax xc) vliegen of nog wat langer door met een (hopelijk betere) 2 is genomen.
Na maanden lezen op internet en alle specs en vooral verhalen doorworstelen, is de balans doorgeslagen naar de UP summit xc, de opvolger van mijn huidige vleugel: de summit 3.
O ja, een andere aanleiding om een nieuw scherm te bestellen was de nieuwe weegschaal die we hadden gekocht, omdat de vorige wat erg oud werd.
Het gevolg: plotseling weeg ik geen 72 maar 77 kilo, helaas, en ik zat al wat boven de gewichtsrange, maar nu klaarblijkelijk echt veel meer dan ik voor ogen had.
Ik vond de summit 3 al zo lekker sportief en dynamisch tijdens de laatste s.i.v. dus heb ik de Summit XC maar in maat "M" besteld.
En ik koop voorlopig zeker geen nieuwe weegschaal meer.
Vrijdag, 3 dagen na het bestellen van de vleugel: Ups staat voor de deur met een grote doos.
Hier had ik nog even niet op gerekend, nu al binnen, en helaas voorlopig even geen tijd om te vliegen...
Wel alvast de doos geopend en alles ziet er goed uit.
Het scherm is kwalitatief mooi afgewerkt met een paar gesloten cellen in de leading edge en remlijnen die door oogjes gaan om 'm strakker (dmv. komvorming) te sturen.
De draagzak is ten opzichte van de vorige versie sterk verbeterd, mooi afgewerkt en verbeterd design (geen wobbelende bovenkant meer) en nog steeds vrij licht.
Verder in de doos, de zak voor het scherm, 2 losse zakjes voor de risers - om te zorgen dat de risers het scherm niet beschadigen, een spanband, een UP pet, een boekje en wat stickers.
Het speedsysteem heeft een 3- op 1 overbrenging die door een stopperbal halverwege overgaat in een 2-1 overbrenging, erg fijn omdat ik het oude systeem best wel wat fysiek vond...
De bekende dunne risers met een soort kousjes om het eind van de lijnen heen, ter voorkoming

 van slijtage.
En verder zijn de a risers verdeeld in binnen en buitenste groep, handig voor het oren maken en meer controle bij het opzetten.

Goed - de 1e grondoefeningen op dinsdag want het weekend was ik grounded door nogal wat prive drukte.

zo uitgelegd op de grond valt de slankheid goed op en ik had ergens gelezen dat hij makkelijker opzet dan de summit 3 maar daar ben ik het niet mee eens, ik zou zeggen ongeveer hetzelfde - even wennen dus.

Ik moest de eerste malen opzetten flink wennen omdat het toch weer anders voelt door de strekking en een andere demping, daarna geen problemen meer.

De lijnen zijn iets knoperiger dan de vorige versie door de dunne wedstrijdlijnen bovenin, maar dat was te verwachten.
De risers zijn nog wat technischer dan de vorige maar helemaal niet problematisch.

Door de behoorlijke breedte van de vleugel is het wat lastiger uitleggen zonder wind, als je de ene tip goedlegt, trek je de andere dicht - wat krommer uitleggen dus....
Met wind, eenvoudig, gewoon lekker muurtje bouwen.

De 1e groundhandel sessie was met windkracht 3 en had ik een beetje last van het fenomeen dat ik 'm door iets teveel rem (was nog gewend aan m'n oude scherm die je meer moet dempen)  'm weer terug liet vallen, maar als je 'm australisch (a's en d's) opzet is dat totaal niet het geval.
Verder merkte ik dat remmen ook meteen lift veroorzaakt, zelfs als je meeloopt, ook hier is australisch een stuk beheerster.

Na een halfuurtje klooien had ik het gevoel dat ik 'm al wat eigen werd en ben ik gestopt, met de bedoeling om dat later in de week te herhalen.
Helaas - te veel werk gooide roet in 't eten, en ik zou 'm meteen tijdens het Ardenne Open competitie weekend moeten gaan vliegen, niet mijn ideaal.
Maar ook dat liep anders: de Ardenne Open werdt afgelast door een doorkomend front en ik ben zondag gaan lieren want Nederland was goed qua weer.

Samen met Dave, die een UP edge vliegt, afgesproken om zondag naar het lierveld te gaan.
Door de week leek zondag de beste keuze, maar zaterdag avond werdt er plotseling half bewolkt voorspeld in plaats van volledig zonnig :(
We waren wat laat vertrokken, want het regende al de hele ochtend in het westen en mijn verwachting was dat het dus niet heel vroeg zou losbarsten.
Toen we aankwamen zagen we de eerste schermen al in de verte omhoog gaan, om daarna in volledig stabiele lucht weer af te glijden, niks te laat aangekomen, gelukkig.
Spullen pakken, geen korte broek dan maar, want het was flink bewolkt, en naar de lier gelopen, toch wel benauwd warm, eigenlijk.
Daar alles uitgepakt en klaargelegd, met toch wel wat spanning in m'n buik want de boel bleef nog niet boven, en als je een nieuw beter presterend scherm gaat vliegen, is de verwachting dat je ook beter presteert, om van Dave met zijn verse competitie scherm nog maar helemaal niet te spreken ;)
Goed, de laatste kabel voor ons werdt gepakt door Joris en mmmmm, het begon te dragen, en hij kon onder een wolk kruipen, 1100 meter riep hij door de radio, mooi zo!
Dave en ik hadden achter elkaar een setje kabels, en Dave ging eerst.
Geen wind, en af en toe zelfs rugwind - dus voorwaarts starten...
Dave zet op en doet dat net, even wat rem om de oortjes er uit te halen en weg is ie...
De 2e kabel is voor mij, alles lag klaar, en ik vroeg om rustig te starten vanwege het nieuwe scherm, en mijn zenuwen.
0 wind, voorspanning, de kabel trekt en ik gooi mezelf naar voren, pffff, dan komt hij wel wat langzaam (logisch - 0 wind) maar wel mooi gelijkmatig op, kleine correctie op links en: start, start, start - ik ga los.
Aan de kabel, alsof ik 'm altijd heb gevlogen, mischien ietsje gevoeliger sturend, maar dat kan aan mijn eigen voorzichtigheid liggen.
Dan op 225 meter loskoppelen en kan ik 'm eindelijk gaan voelen.

De Summit xc is naar mijn idee behoorlijk vlotter en sensitiever dan de Summit 3, en geeft veel meer door waar de thermiek zit, wat hij net zo doet is aanduiken voordat de bel komt, en af en toe lijkt er een vibratie door het scherm te gaan als er wat aankomt, ik heb nog niet kunnen zien wat het precies is maar het is niet vervelend, eerder een bevestiging dat je goed zit.

Goed - beetje wind mee gedraaid om boven de kuil hopelijk wat te pakken, en ja hoor, er zit een heel rommelig plusje.

Rondjes draaien dus, nog een beetje onwennig op zoek naar het betere stijgen breng ik de eerste 5 minuten door in een mager + 0.5 belletje - beetje omhoog en af en toe een beetje omlaag, 300, 400, 500, langzaam maar zeker kom ik hoger.
Dan opeens neemt de bel flink toe en knal ik in een keer loodrecht omhoog door naar 1300 meter (mmmm lekker koel) waar Dave samen met Joris al op me wacht.
En nu? het plan was om naar het noorden te xc'en, maar de zuiderwind is niet of nauwelijks aanwezig, we zijn met zijn 3en een beetje noord gedrift en gaan nu naar een volgende wolk oostwaarts, met flink zink voor een langere tijd.
Opvallend is dat ik niet heel hoogte veel verlies ten opzichte van Dave, maar we zakken helaas wel naar 300 meter :(
Dan boven het volgende dorpje de verwachte 2e bel, Joris zit laag en moet landen, Dave en ik kunnen door, weer terug naar 1300 meter.
Daarna weer cruisen naar een volgende wolk, en ik begin meer en meer te ontspannen, het scherm voelt ondertussen akelig bekend alleen vele malen makkelijker aangevend, stijgend, en met een betere trimspeed.
Bel 3 ook gepakt, Dave gaf 'm voor me aan en ik raak even bijna in een soort droomstaat, loom rondjes draaiend en genietend.
Dan begint na een tijdje honger en dorst zich aan te dienen, en m'n stamina begint te dalen (hier moet ik nog aan werken!) en ik besluit om te gaan proberen terug naar het veld te komen, een driehoekje vliegen is ook een mooie uitdaging.
Vergissing: tegenwind en zink is geen fijne combinatie, alhoewel ik het veld uiteindelijk toch nog bijna haal - glijhoek dus ook ok?
Ik heb 'm na anderhalf uur vliegen mooi neergezet in een ruime weide, de landing geeft totaal geen problemen.
Conclusie: deze vleugel lijkt me eenvoudig toegang te geven tot het betere overlandvliegen.

Helaas geen tijd gehad om nog wat gooi en smijtwerk te doen, maar dat is dan voor de volgende keer, en ik ben nu helemaal klaar voor de Ardenne Open!

Folkert Datema.